Friday, November 10, 2006
മൂന്നാമിടം
വാനില് മിന്നല്ക്കീറ് പോലെ
കനം കെട്ടിയ മനസ്സില് പാഞ്ഞുപോയ ഒരു ചിന്ത.
വാമൊഴിയിലും വരമൊഴിയിലും
പകര്ത്തി പങ്കുവെച്ചു.
നിറത്തിന്റെയും താളത്തിന്റെയും
അകമ്പടിയില് അത് തുടം വെച്ചു.
വായിലോ വരയിലോ അടങ്ങാതെ
ഇല കിളിര്ത്തു, ചില്ലകള് വീശി.
പുതിയൊരിടം തേടി
ആകാശത്തേക്കങ്ങിനെ പടര്ന്നു.
വെളിച്ചത്തിന് വെളിച്ചം പോരാതെ വന്നു.
കൊടുങ്കാറ്റുകള് ഉറഞ്ഞുപോയ
ഇളക്കങ്ങളായി.
എല്ലാ ശബ്ദവും മൗനത്തിലൊടുങ്ങി.
വരകള് ജലരേഖകളായി.
അപ്പോഴാണ് തുടം വെച്ച ചിന്ത
പുതിയൊരിടം കണ്ടത്.
Sunday, November 05, 2006
Salaam Mumbai
With reference to the 7/11-2006 train blasts that rocked Mumbai, the video tries to explore Mumbai's Spirit and Courage to sustain and fight back terrorist attacks since the 1993 tragedy. |
protest against the punishment awarded for Saddam!
Attention Please
isn't this a heinous crime? A man, who was captured by the enemy, taken to the court set up by the enemy himself,sentenced to death by hanging.And that too, denying a chance to prove himself not guilty.
American intervention in Iraq takes a new turn with the verdict came out today. The fact is America sees Saddam as an impediment to its plan to expand the scope of exploitation in the name of Globalisation. So, it tries to carry out the plan to rope in a new region under the clutches of american colonialism.
raise voice against the move to silence saddam.
മുഖവുര
നോക്കൂ
ഈ ലോകം.
ഇതെത്ര മേല് നിര്മലം. മിത്രമല്ലോ സമസ്തവും.
സുന്ദരവും അനായാസവുമാണ് ഇവിടെ ജീവിതം.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ കരുതിയിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാല് നിഴലിന് നിലാവെന്ന പോലെ,
വെളിച്ചത്തിന് ഇരുളെന്ന പോലെ,
വെളുപ്പിന് കറുപ്പെന്ന പോലെ ഇക്കാണുന്നതിനെല്ലാം ഒരു മറുപുറമുണ്ടെന്ന് പതിയേ മനസ്സിലായി.
പിന്നെ കൊതിച്ചത് ഒരു കൈത്തിരി കൊളുത്തിവെയ്ക്കാനായിരുന്നു. ഇരുളകലുമെന്നും രാവുപുലരുമെന്നും വെറുതേ ആശിച്ചു.
എന്നാല് പോകെപ്പോകേ ഇതൊരു പാഴ്ക്കിനാവാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ജീവിക്കാനുള്ള തിക്കിലും തിരക്കിലും പതിയേ ഈ സ്വപ്നവും മറന്നുതുടങ്ങി.
എന്നാലും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ആ പഴയ സ്വപ്നത്തിന് മനസ്സില് പച്ചകിളിര്ക്കും.
അപ്പോഴാണ് ഉപജീവനത്തിനല്ലാതെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതാന് തുനിയുന്നത്.
ഈ ബ്ലോഗും അത്തരമൊരു ചെറുചലനമാണ്.
ഈ ലോകം.
ഇതെത്ര മേല് നിര്മലം. മിത്രമല്ലോ സമസ്തവും.
സുന്ദരവും അനായാസവുമാണ് ഇവിടെ ജീവിതം.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ കരുതിയിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാല് നിഴലിന് നിലാവെന്ന പോലെ,
വെളിച്ചത്തിന് ഇരുളെന്ന പോലെ,
വെളുപ്പിന് കറുപ്പെന്ന പോലെ ഇക്കാണുന്നതിനെല്ലാം ഒരു മറുപുറമുണ്ടെന്ന് പതിയേ മനസ്സിലായി.
പിന്നെ കൊതിച്ചത് ഒരു കൈത്തിരി കൊളുത്തിവെയ്ക്കാനായിരുന്നു. ഇരുളകലുമെന്നും രാവുപുലരുമെന്നും വെറുതേ ആശിച്ചു.
എന്നാല് പോകെപ്പോകേ ഇതൊരു പാഴ്ക്കിനാവാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ജീവിക്കാനുള്ള തിക്കിലും തിരക്കിലും പതിയേ ഈ സ്വപ്നവും മറന്നുതുടങ്ങി.
എന്നാലും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ആ പഴയ സ്വപ്നത്തിന് മനസ്സില് പച്ചകിളിര്ക്കും.
അപ്പോഴാണ് ഉപജീവനത്തിനല്ലാതെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതാന് തുനിയുന്നത്.
ഈ ബ്ലോഗും അത്തരമൊരു ചെറുചലനമാണ്.
Subscribe to:
Posts (Atom)